Healing Voices, Pastorie Wakkerzeel, 2/2 – 2012 © Griet Geeraert

Lieve mensen

Deze nieuwsbrief komt iets later dan de voorziene datum op 2/2. En dat heeft zo zijn reden. Daags voordien kreeg ik in de namiddag een berichtje van Griet Vermeiren dat zij de geplande Healing Voices activiteit onmogelijk kon organiseren wegens ziekte. Jammer maar helaas. De ingeplande nieuwsbrief-tijd moest even wijken. A l’ improviste organiseerden we een alternatief programma op alternatieve locatie dat letterlijk tussen de soep en de patatten werd klaargestoomd.

‘Het onvoorziene roept ons op om los te laten en te zien wat zich spontaan aandient, van binnenuit. Vanuit verbinding en afstemming ontstaan vanzelf vaak de mooiste dingen.’

20.00 u – Pastorie Wakkerzeel (Haacht). Ijzig en bijtend koud. Brrr…

We verzamelen gepakt en gezakt met instrumenten, kussens en dekentjes in de voorplaats van de pastorie waar Helena ons opwacht bij een warme kop thee. Hmmm. Gezellig én intiem.
Daarna leidt Helena ons rond. Het gebouw Leeft en Ademt geschiedenis. Een geschiedenis die ook verbonden is met haar eigen levensloop. Eerst als klein meisje wanneer ze met haar oma op visite gaat bij meneer pastoor – aan de oude stoof. En later wanneer ze ook als juf en directrice nauw betrokken is bij de pastorie. Intussen is dat een hele tijd geleden. Zichtbaar deugddoende Her-inneringen. Pretogen. Nostalgie. Die avond op 2/2 delen we samen ‘a moment in time’ en worden we deelgenoot van elkaars geschiedenis.

Na de rondleiding besluiten we alles te verhuizen naar de keuken waar de stoof staat. Als we op het punt staan te beginnen wordt er aan de deur geklopt: nog volk. Voila 5 vrouwen en een harp samen aan en rond het vuur. ‘Vrouwen aan de haard’ – we lachen er hartelijk om. En toch: wat een mooie symboliek! Vrouwen samen aan het vuur – die zich verbinden met elkaar en hun innerlijk vuur. We keren naar binnen en maken het stil. We stemmen ons af en maken contact met onze eigen hartenklop op de plek waar we zijn.

‘Wakkerzeel heette in 1157 Wackersele, het woonhuis van Frank Wakker. Het dorp was eeuwenlang van heinde en ver bekend als bedevaartsoord van Sint-Hubertus. De pastorie is een geklasseerd gebouw.’

Wackersele. We spellen het langzaam. W a c k e r s e l e wordt wacker-sele en vertaalt zich in ‘Wakkere Zielen’. Wakkere zielen die elkaar ont-moeten bij kaarslicht in veruit de koudste nacht van ’t jaar. Ze luisteren naar wat zich ten diepste roert in de natuur, in de wereld en binnenin hen.

Op 1 en 2 februari vieren we Imbolc en Maria Lichtmis. De buik van Moeder Aarde is zwanger en bolt. Vanbinnen schopt het nieuwe leven. We koesteren het innerlijke kind met z’n kwetsuren en z’n talenten. We bieden het een warme, veilige plek van waaruit het sterk en veerkrachtig kan groeien en ons als een muze kan inspireren.

We vieren de vroege lente – een tijd van stilstaan en tot inkeer komen. Het is tevens een tijd van rituele zuivering. De natuur reinigt en vernieuwt zichzelf. Het is een oproep om ballast af te gooien en alleen het zuivere, wezenlijke over te houden. Het is ontwaken: je openen voor wat je in het leven te doen hebt. Luisteren naar je be-stem-ming.
Februari is ook een sprokkelmaand. In vroeger tijden verzamelden vrouwen dode en gesnoeide takken om het huis te verwarmen, om te koken en te wassen. Sprokkelen betekent de laatste restjes winterenergie verzamelen, uitwisselen en feesten. Feesten wekt de energie op voor een nieuwe lente vol nieuwe uitdagingen en mogelijkheden. Maar voor het zover is moeten we even stilstaan en tot inkeer komen.
In de christelijke traditie is dit het einde van de kersttijd. Na lichtmis nemen mensen een gezegende kaars mee naar huis. Het is een uitnodiging om het Licht in je hart toe te laten. Om het licht te laten schijnen op alle facetten van je leven: je donkere en je lichte. Om je leven te leven in het voetspoor van bezielde en inspirerende mensen. Maar ook om te vertrouwen op je eigen Licht.

Bron ‘Natuurrituelen. Een innerlijke reis’ – Carla Rosseels (2004) – uitgeverij Houtekiet, Antwerpen 

We luisteren naar teksten, zingen en delen onze gedachten en impressies. We verbinden ons en zingen voor Moeder Aarde en dé Moeder, voor Licht in de Donkerste Nacht. Voor het Innerlijke Kind. Voor Vertrouwen, Zelfrespect en Opstanding. En voor de Bevrijding van het Syrische volk.
De mantra’s worden meerstemmig. Naarmate de avond vordert wordt er steeds meer geïmproviseerd. De stemmen en de klanken vullen de metershoge ruimte. Ze weerklinken en verspreiden zich steeds verder en weidser. Het samenzijn wordt inniger, de afstemmig nog intenser en het zingen een uitbundige dans! Na afloop zijn we helemaal opgeladen.

Intussen zijn we alweer enkele dagen later. Terwijl ik – tussen het moederen, de huiselijke taken en afspraken door – aan deze nieuwsbrief schrijf, is buiten de eerste sneeuw gevallen. Een wit deken dempt kleuren en geluiden. Rust. Ruimte. Stilte. Wit – de kleur van integratie – van waaruit alles mogelijk wordt. Ik sprokkel nog wat hout en blijf lekker binnen bij het vuur. Laat het zaad maar zachtjes kiemen…

Liefs
Griet

Gij moet het eenzaam laten
het zaad dat ligt te slapen
en dat al kiem gaat maken

Dit eerstelings bewegen
van leven binnen leven
Vermijd het te genaken

Laat het stil in zijn waarde
zaad in de donkere aarde
En het zal groen ontwaken
Ons innerlijk kind
Met zijn kwetsuren en zijn gaven 

-Ida Gerhardt-

23 december 2011, Healing Voices, Breendonk ©Griet Geeraert

Lieve mensen

Zoals beloofd krijgen jullie in deze extra editie van de nieuwsbrief een impressie van de Healing Voices Wake in Breendonk. Een verslag met onze gedeelde ervaringen en een prachtig gedicht van Helena! Tijdens de voorbereidingen ontstond een nieuwe mantra ‘Let the Light Shine’ - speciaal voor Breendonk.
Je kan een videofragment bekijken op Youtube - enkel via deze link http://www.youtube.com/watch?v=AETdVc53yGw

Het idee om in het Fort van Breendonk een wake te houden was een soort oproep die zich spontaan aandiende. Het was begin juli 2011 toen ik met de wagen op weg naar Lier ‘out of the blue’ een vlaag verdriet gewaar werd die op de één of andere manier gelinkt leek aan het Fort van Breendonk. ‘De Aarde roept… Het Fort van Breendonk roept…’ ging het door me heen. Het leek een oproep om met Healing Voices op die plek iets te gaan doen. Na wat opzoekingswerk op internet kwam ik te weten dat Breendonk een Belgisch fort is bij Willebroek (op circa 20 km van Antwerpen) dat tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s werd gebruikt als concentratiekamp.

‘Het is belangrijk dat dergelijk zwaar beladen plek ons blijvend herinnert aan dit gruwelijk verleden. Opdat we het ons herinneren en de toekomst vrijwaren voor herhaling. Toch lijkt het of de energie daar zo zwaar en drukkend is dat alles muurvast zit. Alsof het verleden, het heden en de toekomst vastzet. Dat voelt afschuwelijk. Hoe zou het zijn om in intieme kring een Healing Voices wake te houden in Breendonk? Met klank, zang en véél kaarsjes? Om licht te brengen in het diepste duister? Let the Light Shine in the Darkest Night.’

‘Let the Light Shine in the Darkest Night’. Dat was de oproep. Dus trokken we op 23 december – op de vooravond van Kerst – met een kleine delegatie naar Willebroek. Kerst had dit jaar voor mij nog meer dan anders een soort magie… De voorbereiding op en ons bezoek aan Breendonk had daar natuurlijk veel mee te maken. Het was best wel een bijzondere ervaring. En hoe intiem intens was het om dit vrij en ongedwongen met 6 vrouwen samen te mogen beleven!

De dagen nadien werd ik meermaals overvallen door een gevoel van dankbaarheid en diepe ontroering. Ik hou er een heel warm gevoel aan over. De ervaring in Breendonk vraagt om gedeeld te worden. Breendonk is voor mij meer dan ooit een wij-ervaring. Vandaar dat ik voorafgaand aan deze nieuwsbrief bij iedereen wat input sprokkelde om te verwerken tot een gezamenlijk verhaal.

23 december 2011. Het was een grijze dag. De lucht was klam en koud. Er waaide een gure wind toen ik uitstapte op de parking van het Fort. Maar voor de tijd van het jaar viel de temperatuur best mee. Op enkele spatjes na bleef het droog. We kwamen uit verschillende richtingen. Samen of apart. Van dichtbij of verderaf. Rond 11u waren we allemaal ter plekke. 6 vrouwen verzamelden zich op een doordeweekse, bijzondere dag. Elk van ons had haar eigen verhaal en haar eigen reden om er die dag bij te zijn.

‘Hoewel ik vooraf een beetje bang was, maakte de angst in de week ervoor stilaan plaats voor een gevoel van: ik wil er bij zijn, dit is belangrijk’.

Het was best wat onwennig toen we ons – zeulend met tassen en instrumenten – door de deur tot aan de balie wrongen. Ik was zelf nooit eerder op deze plek geweest en de man aan het onthaal keek ons met vragende ogen aan. Onze komst was via een andere medewerker vooraf wel geregeld maar ik neem aan dat het een nogal ongebruikelijk tafereel was. Het contact verliep wat stuntelig. Maar goed: we konden onze bagage daar achterlaten en even later waren we weer buiten en liepen we elk met een audiogids in de richting van het Fort. De zon brak door de wolken. Haar lange laaghangende stralen lichtten het mistroostige aanzicht op. Adem. Ruimte. Licht. Samen. We spraken af elk onze eigen weg te gaan en op eigen tempo de site te verkennen. Een uur later zouden we opnieuw verzamelen.

 ‘Het bezoek aan de site met audiogids maakte een sterke indruk op me. Het bracht me een beetje dichter bij de onmenselijke werkelijkheid van toen. De pijn, het verdriet, de kou en de ellende zijn nog steeds aanwezig maar ik voelde naar het einde toe vooral iets moois. Ongeacht hun leven dat aan Breendonk vooraf ging, bracht het lotgenoten dichter bij elkaar, bij het sterke gevoel van samenhorigheid, begrip, hoop, steun en liefde voor elkaar, over al het andere heen. Dat is wat zo voelbaar voor me werd en wat ik van die plek wil meenemen.’   

‘Aan die wagon was de pijn heel intens en toen we op de executieplaats kwamen is er iets gebeurd waar ik heel erg van geschrokken ben. Ik kan niet uitleggen welk gevoel mij overviel. Het feit was dat ik enkel nog oog had voor die rij palen. Ik moest daar naar toe stappen en op mijn knieën gaan zitten. Toen bleef heel de tijd de zin: ‘Moeder Maria bid voor ons arme zondaars’ door mijn hoofd malen. Als ik weer recht kon staan had ik barstende hoofdpijn en was ik heel moe. Het samen en toch apart rond gaan maakte de zwaarte die er hing makkelijker om dragen.’ 

Ik was erbij daar op de executieplaats. Ik denk dat de gevangenen in het aanschijn van zo’n vreselijke dood op de één of andere manier diepe troost en rust vonden in de mantra ‘Moeder Maria bid voor ons – arme zondaars’. Zo voelt het voor mij al is dat niet de manier waarop ik bidden vandaag zie. Toch biedt Moeder Maria ook vandaag nog troost aan velen – zij het in zeer uiteenlopende verschijningsvormen. En de barstende koppijn: waar anders zouden ze de kogel gekregen hebben dan dwars door hun hoofd. Dus ja – da zal nog niet zijn ‘barstende koppijn’.
Zelf ervaarde ik een loomte in mijn benen waardoor ik ging strompelen. Maar met een stevige arm rond mijn middel wist ik mij gesteund en gedragen. Zo moet Breendonk ook geweest zijn: lotgenoten die elkaar tot steun zijn in tijden van gruwel en ontbering. Wat me nog bijblijft: een getuigenis van een gevangene die na een hele tijd in de cel eindelijk naar buiten ‘mocht’. Hij was aangedaan toen hij de uitgemergelde lichamen en uitpuilende ogen zag van de mensen die daar aan het werk waren. Pas na enige tijd drong het tot hem door dat die mensen slechts een spiegel waren voor de schim die hij intussen zelf geworden was. Alsof hij pas kon zien hoe erg hij er aan toe was door de confrontatie met de andere gevangenen. Straf vond ik dat.

Onderweg kwamen we elkaar buiten weer tegen. Na een helse tocht door de benauwde, muffe gangen binnen, haalden we onze spullen op. We zochten buiten een plek waar we onze fakkels konden branden en onze stemmen laten weerklinken. We stapten langs de rode wagon – links van de site – waar de doodsangst en het geschreeuw van de gedeporteerden voor sommigen ijzingwekkend voelbaar was. Toen verscheen er op het water een prachtige witte zwaan. Mijn mond viel open van verbazing en ontzag. We gingen samen langzaam de brug op die ons over de gracht leidde. De overtocht kon alleen maar heel langzaam aan – stap voor stap. Het was een ritueel en meditatief gebeuren dat leek op het openen van een poort. We lieten ons dragen door de klanken van ons a cappella gezongen ‘Ancient Mother’. Daar aan de overkant installeerden we ons aan de voet van een treurwilg voor de Healing Voices Wake gedragen door de betoverende klanken van de harp.

Door af te stemmen op de plek maakten we contact met de energie die daar hangt. Alsof we deelgenoot werden van wat daar is gebeurd. We openden ons hart en goten onze intenties in klanken en liederen die we meegaven aan de wind. Het mooie is dat we die dag vanuit deze verbinding een opening konden maken en heling konden toevoegen. Dit is in elk geval wat we met Healing Voices wilden doen… ik hoop dat het ergens een verschil van wezenlijk belang mag maken.

‘Jouw mooie mantra’s en liedjes onder begeleiding van hemelse harpmuziek, de kaarsjes, de engelenkaartjes, het fijne gezelschap en het gevoel van samenhorigheid brachten me meer en meer in de juiste stemming en trilling. Het was bijzonder hoe alles werd ’opgebouwd’. Al zingend voelde ik mededogen en liefde voor de vele zielen die met deze plek verbonden zijn in me opborrelen. Dankbaarheid en ontroering vulden m’n hart.’

‘Geen zin in (drukkende) verantwoordelijkheid. Wel in humor en ontwaken. Ook in zingen, lichtjes en plezier. Verleden laten waar het is en leven in de vreugde van het nu.’

‘Het daar samen zingen was bijzonder mooi en moeilijk te omschrijven, ik heb gewoon heel veel over mij heen moeten laten gaan omdat ik echt op was. Het wij gevoel was wel erg aanwezig en straf dat ondanks de plaats alles zo ongedwongen was en er veel gelachen werd. Nadien zat de zwaarte nog in mijn lijf en ben ik ancient mother blijven zingen of neuriën want dat lied raakt mij heel erg, het maakt mij blij. Pas uren later was de zwaarte weg en maakte ze plaats voor gevoelens van trots, blij zijn om wie ik ben en grote verbazing.’

‘Die nacht heb ik maar enkele uren kunnen slapen, mijn lijf voelde alsof het in een te hoge versnelling stond. De beelden en woorden flitsten voorbij en ik voelde veel onrust. Na enkele uren viel de rust over mij en kreeg ik een beeld van een pot met aarde. Er werd door een hand een zaadje geplant en van daaruit zag ik een fijn kiempje groeien. Daarbij was de niet mis te verstane boodschap ‘van hieruit gaan we verder, groeien en leren’. Daarna kon ik alleen maar blij zijn en genieten. Ik kon mij niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ik nog eens echt oprecht blij ben geweest. En nog steeds gloeit en stroomt de warmte in mijn buik en hart.’
I can see clearly now the rain is gone – I think I can make it now, the pain is gone – Here is the rainbow that I have been praying for – Its gonna be a bright sun shiny day!

Tot slot wil ik graag afronden met de impressie die Helena me na afloop bezorgde.Zie onder. Het is een prachtige omschrijving die heel kloppend is voor wat ook ik in Breendonk mocht ervaren. Enjoy! 

Let the Light Shine in the Darkest Night. Moge het Licht ook jouw omarmen en opwarmen. Je pad oplichten – waar je ook bent.
Ik wens het je uit de grond van mijn hart!

Liefs
Griet

Lieve Griet

Kerst had dit jaar inderdaad iets van een ‘magie’
geen doordeweeks moment,
het bezoek aan ‘Breendonk’
waar we
onze harten
afstemden
op de klanken van de harp,
op de kleuren van elkaars lichaamsenergie,
op de zielenwind van velen
die in Breendonk het leven lieten. 

De eerste stappen in het doodse stille,
koude, klamme gebouw,
bracht heel wat emotie naar boven,
herinneringen aan mijn dooppeter en grootvader,
die tijdens de oorlog weggevoerd werd
naar een kamp in Duitsland
om daar na 3 lange jaren
levend maar getekend door de gruwel van de oorlog
uit terug te keren. 

Ik herinner me nog
zijn liefde voor muziek,
muziek die je kon horen in kleine dingen,
zoals
het grassprietje waarop hij kon fluiten,
het stukje riet, waar hij met een scherp mes een fluitje uit toverde.
zijn mondharmonica waaruit hij vrolijke klanken haalde
die mijn hartje blij maakten. 

Hoe wondermooi ontroerend en intens
heb ik het helende concert ervaren
buiten de muren van het fort,
naast een boom die zwijgend en stil niets vertellen kon,
op het groene gras,
groeiend
op de aarde
die zwijgend de pijnen van Breendonk
en ander oorlogsverleden met zich mee draagt. 

Buiten aan het fort werd mijn stem,
in harmonie gedragen, gesteund, gewiegd
door 5 andere stemmen en een betoverende harp
zo kon ze
helende en bevrijdende liederen zingen
voor mijn grootvader
voor allen die streden voor onze vrijheid,
voor allen die in Breendonk geleden hebben. 

Er moeten klanken zijn
zoals het ruisen van de bomen
het fluisteren van de wind
het zingen van de vogels
zoals jij en ik
wij samen
levende liefde
voor elkaar kunnen zijn. 

-Helena Vanden Bergh-

Raise your Voice…into Love, Jade 1 jan 2012

Lieve mensen

Vannacht zijn we de grens overgestoken. De grens van oud naar nieuw. Het nieuwe jaar zet haar deuren open: 2012 is wérkelijk daar. Wij vierden de overgang met het gezin in intieme kring. Toen we het nieuwe jaar hadden ingekust met bijhorende wensen en omhelzingen vertrok ik met onze jongste b/engel Andreas en vriendin Kathleen naar ‘Jade’ voor het allereerste Healing Voices Klank- en meezingconcert.

De weg lag er verlaten bij. Al zingend reden we meerstemmig door de kersverse nacht van dit veelbesproken magisch jaar… Langs de velden werden we getrakteerd op een knallend en kleurrijk schouwspel van vuurwerk dat her en der losbarstte. Even later werden we bij de warmte van het haardvuur ontvangen door gastvrouw Katelijne. Het was een blij en hartelijk weerzien met heel wat bekende en ook een aantal nieuwe gezichten. Ik zag ook veel nieuwsgierige, verwachtingsvolle blikken.

1-1-2012. We staan op de drempel van een nieuwe tijd. Veel mensen zijn in de war. Dat is goed. Als er verwarring is, komt er ruimte. Ruimte om te bewegen en ruimte voor vernieuwing. Maar verandering brengt ook angst met zich mee. Angst voor het onbekende. Healing Voices wil mensen in deze tijden van transformatie opnieuw in verbinding brengen met hun innerlijke stem en met hun bestemming. Vanuit vertrouwen – voorbij de angst. Het openingsconcert stond in het teken van het thema ‘be-kracht-iging’ en ‘dienstbaar leiderschap’. Het lied van Healing Voices zette alvast de toon.

Lied Raise your Voice – Griet Geeraert

Raise your Voice
for Healing Voices
Listen to your Heart
Wake up and hear ‘The Call’
The time has come now
to Remember who you truly are
So raise your Voice
as you Step into the place where you Belong
E é é é é – E é é é é – E é é – Espavo
Espavo is een oude Lemurische groet en betekent zoveel als ‘dank dat je in je kracht gaat staan’ 

Raise your Voice
Hear your Souls Call
Raise your Voice
Hmmm

Het lied beluisteren kan onderaan deze pagina http://www.healingvoices.be/hetproject.html.

In tijden van chaos en transformatie is het belangrijk te vertrouwen op de stroom van het Leven die ons vanzelf op onze bestemming brengt. Neem de tijd om stil te staan en te luisteren naar wat zich van binnenuit kenbaar maakt. Vertrouw op je eigen-wijze weten en de stroom van de rivier. Stel je open. Laat je meenemen met de weg van de minste weerstand. De weg van water. In overgave aan dat wat ons begrip en onze controle te boven gaat. Weet dat het pad onderweg vanzelf duidelijk wordt. Stap voor stap. En bovenal: geniet van deze bijzondere tijd!

2012 luidt een nieuw tijdperk in. Een tijd van transformatie waarin we opgeroepen worden oude (individuele en collectieve) trauma’s te helen en barrières te overwinnen die onze ware kracht verdoezelen. Als we naar binnen keren kunnen we ons herinneren wie we werkelijk zijn en ons verbinden met onze ware (be-)Stem(-ming). Healing Voices roept mensen op te ‘ontwaken’ en in hun kracht te gaan staan.

Espavo! Door het helen van trauma’s en contact te maken met onze innerlijke kracht kunnen we evolueren naar eigen meesterschap en dienstbaar leiderschap zo nodig voor de Nieuwe Tijd. De tijd is aangebroken dat mensen hun zwaard daadwerkelijk oppakken en hun roeping volgen in verbinding met hun Hart en in dienstbaarheid aan het Groter Geheel. ‘Wij zijn diegenen op wie we hebben gewacht’ en ’Yes we can!’.

Je bent hier niet zomaar. ‘Je bent geroepen om je te herinneren wie je bent. De Aarde wacht tot je ontwaakt en opnieuw je handen gaat gebruiken als uitdrukking van je hart. Als je hoofd weer verbonden is met je hart, dan zullen je helende handen je eigen lichaam, het lichaam van de ander, en de Aarde weer aanraken met respect en liefde. Wees overtuigd van jezelf. Eens werd je aangeraakt maar later was er zoveel pijn, verdriet en schaamte. In de loop der tijd ben je dingen gaan doen die niet bij je passen. Je vult je tijd en ruimte met dingen die niet met je wezen resoneren.’ (Uit Maria Magdalena en de Schijnheiligen door Karel en Caroline van Huffelen. Deel II Leringen van Maria Magdalena) Je kan de klok niet terugdraaien maar elk moment is een goed moment om je leven een nieuwe wending te geven.

Stem je af op de Aarde. De plek waar je bent of woont, jouw buurt, jouw stad of dorp of een plek die je roept of je aandacht vraagt. Sta stil bij wat is. Merk of er een bepaalde intentie is. Wat is er op de voorgrond NU in je leven… Wat is de ESSENTIE voorbij alle drukte. Welke intentie wil je voor het nieuwe jaar neerzetten? Waar wil je voor ‘bidden’? Voor jezelf, iemand anders, een bepaalde bevolkingsgroep, jouw buurt, jouw stad, een land, de aarde… En wat vertelt dat over jouw pad? Over de taak die op jou wacht?

Onder de betoverende harpmuziek van Katelijne werd iedereen uitgenodigd zijn of haar intenties voor het nieuwe jaar op te schrijven en aan het vuur te geven. Buiten op het terras kleurden we onze wensen met de magie van spetterende fusékes…

2012 een magisch jaar…
Maak je dromen waar!
Ik droom van een wereld
een wereld vol muziek
Muziek die mensen samenbrengt
dicht bij hun essentie – samen en apart
Een wereld waar het Leven stroomt
van vreugde en geluk
En jij… waar droom jij van?

Toen waren we helemaal klaar om onze stem te laten weerklinken. 12 mensen in een kring op 1/1/2012 om het nieuwe jaar samen in te zingen. We zongen dat het een lieve lust was. Tijdens het zingen reikte Helena aan eenieder een kroon aan. Een oprecht verzoek om de innerlijke koning/in tot leven te wekken of nieuw leven in te blazen. We sloten de avond af met de mantra ‘Aliente’ waarbij rode rozen werden uitgedeeld.

Aliente aliente aliente alientie a-li-en-te
The red rose will lead me all the road
The red rose will lead me on my way home 

De rode roos staat symbool voor ons Hart en onze diepste essentie. De oproep is duidelijk: laat je Hart je leiden en je verstand je ondersteunen op je levenspad.

‘What day is it?’ asked Pooh
‘It’s today’, squeaked Piglet
‘My favorite day’, said Pooh

Voila we zijn vertrokken voor een sprankelend nieuw jaar. Je kan de klok niet terugdraaien maar elk moment is een goed moment om je leven een nieuwe wending te geven. Vandaag is mijn favoriete dag! Laat de koning/in terugkeren en rechtschapen regeren over het rijk dat hem/haar is toevertrouwd. Today is my favorite day – Long live the Queen-

Liefs en allerbeste wensen
Griet x

 P.S. 
- De Wake in Breendonk op 23 december was een heel bijzondere ervaring. Een impressie hiervan mogen jullie verwachten in de volgende nieuwsbrief of mogelijk in een tussentijdse extra editie.
- Neem zeker ook een kijkje in de kalender voor alle volgende Healing Voices activiteiten. Op 2/2 ben je van harte welkom in de Yurt van Griet Vermeiren. Heel graag tot dan! www.healingvoices.be

Ochtendschemering in de tuin, Booischot © Griet Geeraert

Lieve mensen

De ene dag is de andere niet. Afgelopen weekend had ik veel tijd maar was ik absoluut  niet in de mood om te schrijven. Uitstelgedrag. Mijn lijf wil niet echt mee. Ik ben niet ziek maar toch niet helemaal in mijn gewone doen. En ook mijn geest laat het wat afweten – geen inspiratie. Zondagavond 22u09. Uiteindelijk toch aan mijn schrijftafel geraakt. Ik zie wel wat komt. Niets moet. Wat is is. De vrijheid om te zijn. Niets meer en niets minder. Niets moeten forceren. Niets moeten bewijzen. Stilvallen. Mogen stilvallen… ook al doet het vreemd aan… want er staat toch vanalles op stapel! Mooi niet dus.

Het is die beweging van verstilling die zich afgelopen weken heel erg kenbaar maakt. Over de hele lijn. Drastisch. De golf van vertragen neemt me mee en veegt langzaam mijn planning uit. Het wéten vervaagt en maakt plaats voor niet–wéten. De overgave wacht me op. Aan de vooravond van 2012 en de start van de klank- en meezingconcerten verdwijnen de woorden en de zin. ‘Ik weet’ wordt ‘ik weet het niet’…

En het gekke is dat het er precies niet eens toe doet. Alsof dit het enige is wat kan/mag/moet gebeuren. Verstillen. Leeg worden vanbinnen. Géén toeters en géén bellen. Zodat ik klaar ben. Open en ontvankelijk. Alleen zo kan ik het nieuwe echt en waarachtig tegemoet treden. 

Aan de piano tokkelen mijn handen en weerklinkt een vreugdevol vredeslied. Uit het niets vangt mijn muziek nog net wat woorden die het woordenloze vertolken voor ik helemaal stilval.

S i l e n c e  

is coming

P e a c e  

is here

taste the smell of  

F r e e d o m

when all the 

W o r d s  a r e  g o n e

S i l e n c e

P e a c e

F r e e d o m

…W o r d s  a r e  g o n e

Met die stille, vreugdevolle vrede trekken we op 23 december naar het Fort van Breendonk. Daar houden we met Healing Voices een intieme wake. Met een open hart, een oprechte stem en een magische harp. Opdat het licht mag schijnen in de donkerste nacht. Kom jij mee de poort openen? Inschrijven kan nog tot vrijdag 16 december.
En dan is er nog 1 januari 2012 – de drempel van een Nieuwe Tijd. Op deze bijzondere dag vindt het allereerste klank- en meezinghuiskamerconcert plaats, gewoon gezellig thuis. We stemmen ons af op onze innerlijke stem, ons eigen-wijze hart. 2012 roept ons meer dan ooit op om te leven dichtbij en vanuit ons diepste zelf. Kom en Raise your Voice: letterlijk en figuurlijk.

Ik wens jou en je dierbaren van harte een deugddoende kerst- en overgangstijd! 

Liefs
Griet

Voor de volledige kalender www.healingvoices.be

De Kleine Keizerin van Fantasialand – uit The Neverending Story

Lieve mensen

11-11-11 in zicht. Wàw. Wat een datum. ‘Tijd voor een bijzondere nieuwsbrief’ zou je wel denken. Ik heb de afgelopen maand wel wat ideeën gesprokkeld. Toch voel ik al dagen een zekere weerstand om in mijn pen te kruipen. Ik weet begod niet waar te beginnen en waar het over zal gaan.

Logica brengt je van A naar B
Fantasie brengt je overal
Albert Einstein

Dat vertelt ons een wijs man. Hoe mooi is dit pleidooi voor een herwaarding van de fantasie? L a  F a n t a s i a. Ik waan mij meteen in één of ander sprookje. Mijn hart maakt een sprongetje en ik voel de oproep en de uitnodiging om mij te laten leiden door een soort magie, een kinderlijke onschuld uit een lang vervlogen tijd die mij vanzelf naar ongekende horizonten brengt. Het lijkt een soort her-innering aan een wonderbaarlijke reis. Een belofte die van bij de conceptie ligt te wachten. Een verhaal dat geleefd wil worden… als je tenminste openstaat voor die roep die diep in jezelf besloten ligt.

De intuïtieve geest is een godsgeschenk en het rationele verstand een dienaar.
Wij hebben een maatschappij geschapen die de dienaar vereert en het geschenk is vergeten.
Albert Einstein

Ook dit citaat wijst ons op die collectieve wond van ons Westers denken. Einstein is een wetenschapper naar mijn hart. Een groot denker. Die zijn kennis wist te verbinden met zijn hart. Het herinnert mij aan een film die ik zo’n 20 jaar geleden als tiener heb gezien – na de examens, in de turnzaal van het Sint-Vincentius instituut te Torhout waar ik toen school liep: ‘The Neverending Story’. Trailer http://www.youtube.com/watch?v=B3DcWtkKeIY 

Het oneindige verhaal

De hoofdpersoon is de jongen Bastiaan. Bastiaan gaat gebukt onder het overlijden van zijn moeder en de als gevolg hiervan stroeve relatie met zijn vader. Hij vlucht weg in zijn fantasie en verzint verhalen. Op school wordt hij hierom gepest. Op een dag rent hij, op de vlucht voor een stel pestkoppen, een kleine antiekwinkel binnen. Hij heeft een kort gesprek met de chagrijnige antiquair, die een boek genaamd “Het oneindige verhaal” aan het lezen was. Bastiaan steelt het boek in een opwelling, en rent dan naar school. Omdat hij te laat is en bang is dat de antiquair inmiddels de politie heeft gebeld, verschuilt hij zich op zolder en begint “Het oneindige verhaal” te lezen. 

Het verhaal gaat over het rijk Fantásia. De Kleine Keizerin is ziek en  Fantásia wordt langzaam opgeslokt door het “Niets”. Krijger Atreyu wordt op pad gestuurd om een remedie te zoeken; het blijkt dat hij in contact moet komen met een mensenkind dat de keizerin een nieuwe naam kan geven. Daardoor zullen er weer fantasieën worden ontwikkeld en zal Fantásia uitbreiden.

Bastiaan wordt eerst geportretteerd als de lezer van het boek – een avonturenverhaal over het land Fantásia, een rijk waar zich alle menselijke fantasieën en verhalen afspelen. Als het verhaal zich ontwikkelt, wordt het echter duidelijk dat een aantal bewoners van Fantásia zich bewust worden van Bastiaan, en dat hij de sleutel is tot het avontuur dat hij aan het lezen is. Hij is degene op wie Fantásia wacht. Door de Kleine Keizerin een nieuwe naam te geven, betreedt hij (halverwege het boek) zelf het rijk Fantásia. Hij begint een actieve rol te spelen in de gebeurtenissen die zich daar afspelen.

Achtergrond 

Het belangrijkste thema van het verhaal is de helende kracht van Fantásia. Fantásia en de reële wereld worden gerepresenteerd als wezenlijk voor elkaars overleven. Zij kunnen niet zonder elkaar bestaan.

Het Niets wordt veroorzaakt bij het volwassen worden van een kind waardoor het zijn fantasie en imaginaire leefwereld/imaginaire vriendjes/… stilaan verliest. De hersenen van een mens hebben diverse functies. In een deel van de hersens zit een soort “fictieve leefwereld” waarmee de mens een oneindige fantasie kan opbouwen. Een ander deel van de hersens houdt zich bezig met de “reële leefwereld” waarin hij zich werkelijk bevindt. Kinderen hebben een grote fantasie, maar door het ouder worden wordt deze verdrongen door de “reële leefwereld”. Fantasieën en bijhorende herinneringen gaan door het ouder worden verloren en gaan op in het niets en worden afgedaan als een soort van menselijke leugen.

Door herinneringen, fantasieën opnieuw te beleven, nieuwe fantasieën te maken, … blijft het oneindige rijk van Fantásia bestaan. Dat heeft wel een keerzijde: want iemand die steeds in een fantasiewereld leeft, heeft geen gevoel meer met de realiteit. Dit is wat het tweede deel van het boek beschrijft waarin Bastiaan het rijk van Fantásia letterlijk binnendringt en zo zijn eigen werkelijke identiteit (en gevoel met de werkelijke leefwereld) verliest. Het uiteindelijke resultaat zijn de bewoners van de Stad der Oude Keizers: zij zijn alle herinneringen aan de realiteit kwijtgeraakt en zijn gedoemd voor eeuwig in deze stad het bestaan van een krankzinnige te lijden. Slechts iemand die de terugweg naar de realiteit kan vinden zorgt voor een wederzijdse verbinding tussen fantasie en werkelijkheid, en maakt hierdoor beide werelden gezond.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Het_oneindige_verhaal op 9/11/2011

We staan op de drempel van een nieuwe tijd. De oude machtssystemen en de pijlers waarop we onze maatschappij gebouwd hebben vallen uiteen. Denken we maar aan de val van de financiële markt: de beurzen en het bankwezen, de vele regeringscrisissen, de crisis in de kerk,…

Wat heeft Het Oneindige Verhaal ons te vertellen op de vooravond van 2012? Waarom is dit een ‘groot’ verhaal dat ons overstijgt, dat we samen moeten delen en nieuw leven inblazen?
Er is zoveel realisme! Een overwaardering (lees exclusieve waardering) van de ratio maakt dat we het zicht op en de verbinding met de essentie zijn kwijt geraakt. De moeder en het vrouwelijke is zo lang verbannen en verborgen geweest. Voor dood achtergelaten. Net zoals de vader van Bastiaan verstart door het tragisch verlies van zijn vrouw (het vrouwelijke) zo ook zijn wij verstard geraakt. Het is zo belangrijk dat we ons samen opnieuw verliezen in een verhaal dat boven de werkelijkheid uitstijgt en dat ons terugbrengt naar de magie van weleer. De reële wereld heeft de verbinding met Fantasia meer dan ooit nodig om weer heel te worden. Velen zullen dit aanhoren als een ware nachtmerrie maar het is wél waar: de toekomst ligt in handen van de dromers. Van zij die tegen beter weten in blijven geloven in de eenvoudige waarheid van het hart. Het verhaal roept ons op om terug op zoek te gaan naar het kind in onszelf. Roep het kind in jezelf wakker! Of je nu 40 bent of 80, 65 of 19: het loont de moeite om de dromen die je als kind koesterde opnieuw onder de loep te nemen. Omdat kinderdromen – hoe irreëel ze op het eerste zicht misschien lijken – a l t i j d  iets vertellen over onze kwaliteiten. Over onze rol die wij in het grote geheel te spelen hebben. En het woord spelen mag je hierbij letterlijk nemen!

Om onszelf te helen, ons eigen leven en het voortbestaan van de Aarde nieuw leven in te blazen moeten we bereid zijn onszelf te verliezen in het rijk Fantasia. Ook al brengt dit gevaren en risico’s met zich mee. We kunnen toch niet lijdzaam toezien hoe alle Leven verder afvlakt. Hoe de Ziel zich steeds verder terugtrekt? Hoe het Licht in onze ogen uitdooft? Allerhande ‘welvaarts’ziektes zijn alleen maar een teken aan de wand dat er wel degelijk iets mis is met ons begrip van welvaart en hoe wij welvaart definiëren.

Door op zoek te gaan naar onze dromen, onze verlangens en onze intuïtie kunnen we vergeten schatten ontdekken die ons optillen en de transformatie van deze bijzondere tijd ondersteunen. Dat is de uitdaging. Wil je Fantasia en de wereld redden van de ondergang? Zoek je de Ziel en de beZieling van weleer? Luister dan naar de kleine keizerin die ons allen aanmaant en wakker kust: ‘Call my name! Why don’t you do what you dream?’ Het maakt niet uit hoe je haar noemt. Maak haar. Creëer haar. Noem haar bij haar naam en blaas haar nieuw leven in. Het is de roep van jouw Ziel die zich wil verbinden met en manifesteren op Aarde.

Het is vandaag 11-11-11. Wereldwijd komen mensen bijeen om de opening van een nieuwe Lichtpoort te vieren en te begeleiden met meditatie, gebed, zang en dans. Een Werelddag van Eenheid en Licht. Als ik er mijn intentie aan mag koppelen dan hoor ik de uitnodigende woorden van de kleine keizerin: C a l l  m y  n a m e ! ‘Dat de kleine keizerin terugkeert in ons hart en onze herinnering!’

Hallelujah! 

Liefs
Griet