Foto afkomstig van www.paulocoelhoblog.com

Lieve mensen

Het zomert… en we zijn alweer een maand verder op de kalender. 

Gisteren kwam ik via facebook op Paulo Coelho’s blog terecht. Ik vond er vers van zijn pen deze ‘Declaration of principles’ (beginselverklaring). Ik wou dit met jullie delen ter overweging en ter inspiratie: omdat het zo mooi is en o zoveel waarheid bevat! Ik heb de voorbije jaren serieus geworsteld met deze materie. En de Waarheid en Wijsheid ervan op mijn eigen manier kunnen ontdekken en ervaren… Daarom deze augustuseditie géén eigen schrijfsels maar een poging om deze beginselverklaring (vrij) te vertalen. Wie graag de originele, Engelstalige versie leest, kan terecht op 
www.paulocoelhoblog.com/2010/08/07/statutes-for-the-present-moment-2
Met dank aan Paulo!

1. Alle menselijke wezens zijn verschillend. 
Ze zouden al het mogelijke moeten doen om dat te blijven.

2. Elk menselijk wezen is gezegend met twee soorten acties: die van de daad en die van contemplatie. Beiden leiden naar dezelfde plek.

3. Elk menselijk wezen is gezegend met twee kwaliteiten: kracht en gave.
Kracht leidt een persoon naar zijn/haar bestemming.
Zijn/haar gaven verplichten hem/haar tot het delen van dit goede met anderen.
De kunst bestaat erin te weten wanneer je kracht te hanteren en wanneer compassie te tonen.

4. Elk menselijk wezen is gezegend met een deugd: de capaciteit om te kiezen.
Voor wie deze deugd niet gebruikt, wordt het een vloek. Anderen zullen altijd in zijn/haar plaats kiezen.

5. Elk menselijk wezen heeft recht op twee zegeningen: de zegen om goed te doen en de zegen om fouten te maken.
In het laatste geval is er altijd het pad van leren dat naar de juiste weg leidt.

6. Elk menselijk wezen heeft zijn eigen seksueel profiel en zou daarmee moeten kunnen oefenen zonder schuld
- met dien verstande dat hij/zij anderen niet verplicht dit met hem/haar te oefenen.

7. Elk menselijk wezen heeft een eigen Persoonlijke Legende te vervullen. Dat is de reden waarom hij/zij op deze wereld is. De Persoonlijke Legende is tastbaar in het enthousiasme waarmee iemand iets doet.
- Enkele paragraaf. De Persoonlijke Legende mag voor zekere tijd opgeheven worden op voorwaarde dat men ze niet vergeet en er zo snel mogelijk naar terugkeert. –

8. Elke man heeft een vrouwelijke kant en elke vrouw heeft een mannelijke kant.
Het is noodzakelijk om discipline te hanteren met intuïtie en om intuïtie objectief te gebruiken.

9. Elk menselijk wezen moet twee talen kennen: de taal van de gemeenschap en de taal van de voortekenen.
De eerste dient voor communicatie met anderen. De tweede om boodschappen van God (het universum) te interpreteren.

10. Elk menselijk wezen heeft het recht op zoek te gaan naar vreugde.
Vreugde die begrepen wordt als iets wat iemand tevreden maakt – niet noodzakelijk wat anderen tevreden stelt.

11. Elk menselijk wezen moet de heilige vlam van gekte binnenin zich brandend houden.
Tegelijk moet hij/zij zich gedragen als een normaal persoon.

12. De enige fouten die als ernstig worden beoordeeld zijn de volgende:
het niet respecteren van de rechten van je buur, jezelf verlammen door angst, schuldgevoel, denken dat iemand het goede en het slechte dat hem in zijn leven overkomt niet verdient en een lafaard zijn.
- Paragraaf 1. We zullen onze tegenstanders liefhebben maar geen allianties met hen sluiten. Ze zijn op onze weg geplaatst om ons zwaard te testen en verdienen het respect van onze strijd. 
- Paragraaf 2. We zullen onze tegenstanders kiezen, niet andersom.

12. a Wij verklaren hierbij het einde van de muur die het sacrale scheidt van het profane: van nu af  is alles heilig.

14. Alles wat gedaan is in het heden beïnvloedt toekomst en verleden.
Het heden laat zich voelen in de toekomst aan de hand van consequenties.
Door nu verantwoordelijkheid te nemen kunnen schulden uit het verleden worden ingelost.

15. Het onmogelijke is mogelijk!

- (vrij) vertaald naar Paulo Coelho -

D e c l a r a t i o n  s i g n e d .

Klaar om uit te printen en aan mijne spiegel te hangen
- bij wijze van her-innering en als ochtendgroet.

Liefs
Griet

Foto © Griet Geeraert 

Lieve mensen 

Ik was stiekem van plan om de maandelijkse nieuwsbrieven in de zomer even over te slaan. Het is per slot van rekening vakantie en er zat toch niemand op te wachten – dacht ik. Tot ik onlangs een berichtje in mijn mailbox kreeg: ‘Hey Griet. Ben je met vakantie? Ik mis je nieuwsbrief of je verhaal. Ik dacht wel laat ik het maar even weten.’  Het ontroerde me. En ah ja: ik had blijkbaar niet veel nodig om in mijn pen te kruipen. Vandaar toch nog deze zomereditie ergens temidden mijn verlof.

Enkele weken geleden werd ik tegen de morgen wakker met de aandrang om naar het toilet te gaan. Ik was nog in een diepe slaap verzonken. Maar juist doordat ik gewekt werd, drong het laatste beeld van mijn droom door tot mijn bewustzijn. Terwijl ik half wakker half slapend naar beneden strompelde, hoorde ik een lied dat in mijn hoofd bleef hangen ‘Stop denying your wings’. Op weg terug naar de slaapkamer nam ik pen en papier. Ik was te moe om er verder iets mee te doen maar alert genoeg om het te noteren – het leek belangrijk. Later die dag bleef het lied bij me en kreeg het een vervolg.

Stop denying your Wings
to long you held yourself so down
Stop denying your Wings
just take your strength and Fly!
- Griet Geeraert –

Het doet met denken aan een sessie met een cliënte niet zo lang geleden. Een moedige vrouw die al jaren kampt met angsten en dwanggedachten. Toen ze hier voor het eerst binnenstapte, was het meteen duidelijk dat ze vast van plan was haar probleem aan te pakken. Zo wou ze echt niet meer verder. Ze wou haar leven zelf terug in handen nemen, haar angsten overwinnen en vrij zijn de dingen te doen die ze zo graag wou. Op korte tijd maakte ze in de therapie echt wel spectaculaire vorderingen. Alleen… telkens als ik haar complimenteerde met haar vorderingen zei ze ‘Het was toeval’ of ‘Ik heb geluk gehad’. Het is toch gek hoe vaak we succes toeschrijven aan toeval of aan andere externe factoren. Hoe kunnen we een gevoel van eigen meesterschap en zelfwaarde verwerven als we onze eigen realisaties en verworvenheden niet zien of erkennen? Als we onze kracht weggeven aan toeval of externe factoren. Hoe zou het zijn als ze haar succes zou kunnen toeschrijven aan haar eigen vaardigheden en persoonlijke kracht? Als ze vol zelfvertrouwen naar haar angsten zou kunnen kijken, wetende dat ze stap voor stap haar leven wel onder controle krijgt – ze is er volop mee bezig – . Dat ze daarop kan en mag vertrouwen. Dat ze zich die kwaliteiten echt toe-eigent. In therapie gaat daar vaak veel aandacht naar. Bruno Van den Bosch gaf er tijdens de opleiding een mooie omschrijving voor. Therapeuten – zo stelt hij – zijn eigenlijk verkopers. Ze verkopen mensen kwaliteiten die ze in wezen al bezitten maar die nog onbewust en sluimerend aanwezig zijn. Therapeuten etaleren die latente kwaliteiten in hun etalage. Ze ondersteunen cliënten om hun kwaliteiten bewust te worden, te ontwikkelen en zich toe te eigenen.

Later in de sessie ging het over ‘waardigheid’ en ‘mogen stralen’. We hebben het leven cadeau gekregen. Zomaar. Met de opdracht en de kans er iets van te maken. We worden uitgenodigd om niet één of andere rol te spelen ergens in de marge maar om zelf de hoofdrol te spelen in ons eigen be-staan. Uiteraard binnen een ruimere context en in verbinding met een groter geheel. Maar wel als hoofdrolspeler van ons eigen leven. Ook een dienaar kan een hoofdrolspeler zijn. Dat toont ons de figuur van Jezus samen met vele andere ‘groten’. Denken we maar aan Moeder Theresa, Nelson Mandela, Ghandi, pater Damiaan… om er maar enkele te noemen. Een koning of koningin te zijn in je eigen koninkrijk betekent dat je verantwoordelijkheid neemt. Dat je je positie inneemt en waardigheid uitstraalt. Maar voor mijn cliënte had dat in eerste instantie een negatieve connotatie. Het leek haar nogal opschepperig. ‘Je mag toch niet stoefen. Ik heb altijd geleerd dat je bescheiden moet zijn.’ Vaak worden we al heel vroeg aangeleerd om onze kracht weg te stoppen, te verstoppen. Om zo weinig mogelijk op te vallen. In plaats van te stralen worden we aangemoedigd onopvallende grijze muizen te zijn die opgaan in de massa. Hoe gek het ook lijkt: juist daardoor geven we onze kracht weg en verzaken we verantwoordelijkheid op te nemen voor onze talenten. In plaats van ons leven te leiden vanuit onze passie en levenskracht, worden we verzwakt door angst en twijfel. Bang om onze talenten te gebruiken. Bang om fouten te maken. In een maatschappij waar perfectie de norm is, wordt die angst nog versterkt. De parabel van de 3 zonen en de talenten gaat daarover. Het heeft lang geduurd voor ik de essentie van die parabel kon vatten. Ik kon het als kind maar niet begrijpen. Ik vond het ook zo oneerlijk. De zoon die zijn talenten met een bang hart ‘bewaakte’ – zoals hem was opgedragen – en ‘oppotte’ in de grond, kreeg bij terugkomst van de vader onder zijn voeten. Zijn broers die risico’s hadden genomen, kregen lof en hun talenten werden verdubbeld. Nu ik zelf loskom van de angst, steeds meer vertrouw op de stroom van ’t leven zelf en (enigszins ‘berekende’ ) risico’s durf te nemen, begrijp ik eindelijk deze parabel uit mijn kindertijd. Talenten hebben gaat gepaard met de verantwoordelijkheid om ze te benutten. Risico’s nemen en fouten maken zijn een integraal deel van het groei- en leerproces.

Beter op zoek gaan dan altijd gewacht
Beter gevallen dan nooit gesprongen
Beter de liefde verloren dan nooit liefgehad
- Stef Bos (lied van Petrus) -

Als we verantwoordelijkheid voor ons leven willen oppakken, is het belangrijk dat we stoppen onszelf klein te houden of naar beneden te halen. De angst om niet goed genoeg te zijn haalt ons onderuit. De angst om op te vallen of uit te blinken maakt ons onzichtbaar. Daardoor laten we veel kansen op geluk verloren gaan. We hebben het leven gekregen om er ten volle aan deel te nemen. Niet vanuit hoogmoed noch vanuit een valse nederigheid maar vanuit zelf-bewustzijn. Kennis over onze eigen sterktes en zwaktes helpt ons onszelf neer te zetten in dienstbaarheid aan het groter geheel. Wat als iedereen zich zou laten zien gewoon zoals hij is? Niets meer en niets minder. Hoe zou het zijn om oprecht verantwoordelijkheid te nemen voor je talenten en je leven? Om je niet langer weg te stoppen? Hoe zou de wereld eruit zien als we allemaal zouden stralen? Als iedereen zou kunnen doen waar hij goed in is en daar ook in gezien wordt? Misschien ken je wel inspirerende voorbeelden die hun kwaliteiten trots, waardig maar ook integer neerzetten. Hoe zou het zijn om hun energie op te pikken en te integreren in je eigen leven. Hoe anders zou je leven er dan uit zien?

2012 komt snel dichterbij. Ik geloof niet in één of ander doemscenario van de wereld die vergaat noch in één of andere naïeve voorstelling van een nieuwe wereld die ons de hemel belooft. Ik geloof wel dat onze evolutie steeds verder gaat en dat wij daarin onze verantwoordelijkheid hebben. Zowel individueel als op collectief niveau. 2012 is voor mij een oproep en een uitnodiging om ons te bezinnen over wie we zijn en wat we hier komen/kunnen doen. Op welke manier kunnen wij zelf gelukkig zijn en hoe kunnen we vanuit dat innerlijk vuur anderen inspireren en aanraken? Hoe kunnen we onze talenten inzetten ten dienste van het geheel en tot vreugde van onszelf? Hierbij is het essentieel dat we beseffen dat we wel degelijk een verschil uitmaken op de plek waar we staan. Ieder is uniek. Ieder heeft zijn eigen pad te gaan en levert zijn unieke bijdrage aan het geheel. De vraag is op welke manier wil jij je stempel drukken op dit bestaan? Waartoe ben jij geroepen? Ben jij op de plek waar je zou willen zijn? Doe je de dingen waar je hart van zingen gaat? Hoe sta je in het leven? Welke waarden wil je (kinderen) meegeven en leef je daarnaar? Ben je op de ‘juiste’ plek en doe je de ‘juiste’ dingen? Of heb je alleen een nieuw bewustzijn nodig om te ‘zien’ dat alles al goed is zoals het is?

Niets is nog hetzelfde als je kijkt door de ogen van een vernieuwd bewustzijn.
- Griet Geeraert -

Volgens Ken Wilber staan we op het punt een evolutionaire sprong te maken in ons bewustzijn. En worden wij ‘wakker’. Wilber ziet het als een normale ontwikkeling dat mensen evolueren van een persoonlijk naar een transpersoonlijk bewustzijn. Hij stelt dat mensen rond hun 28 tot 42 jaar de mogelijkheid ontwikkelen om contact te maken met wat hij noemt de ‘zielesfeer’. Hij is er bovendien van overtuigd dat ook de mens als soort ‘spiritueel zal ontwaken’. Wat vroeger alleen was weggelegd voor enkelingen na jaren van intensief oefenen zal op termijn voor eenieder binnen handbereik zijn. Deze nieuwe mogelijkheden werpen nieuw licht op de toekomst. Toch blijft het belangrijk om het evolutionaire pad, ons verleden, de kennis en de bijdrage van vorige generaties en oeroude wijsheden te erkennen. Want wij staan op de plek waar we staan bij de gratie van zij die ons zijn voorgegaan op het boeiende, eindeloze pad dat Evolutie heet.

Ook al staan we op de schouders van reuzen,
we mogen nooit vergeten dat we op de schouders van reuzen staan.
- Ken Wilber -

Laat ons samen als koningen en koninginnen onze wereld creëren en er een plek van maken waar het fijn vertoeven is. Nu en voor toekomstige generaties. Met respect voor onze wortels. Op eigen kracht en zelfbewust. Maar ook bescheiden en met respect voor het ruimere plaatje waar we  een klein maar betekenisvol deel van uitmaken. Zoek gelijkgestemde zielen die het pad voorwaarts samen willen gaan. Zoek het bijzondere in het alledaagse. En wees dankbaar voor de mensen, de dieren, de natuur, de dingen die je omringen. Die je aanmoedigen en ondersteunen om het beste in jezelf naar boven halen! Hieronder vind je een link naar het prachtige lied: You Raise Me Up. In een uitvoering van Celtic Woman (prachtige stemmen) en een uitvoering van Westlife (mooie clip). Toen ik het lied beluisterde, kon ik niet anders dan me dankbaar voelen. Om zovele mensen groot en klein, jong en oud, veraf en dichtbij waarmee ik me verbonden weet en die mijn leven zin geven. Het beste in mezelf naar boven halen.

Celtic Woman 
http://www.youtube.com/watch?v=faKFcfytlxU&feature=related 

Westlife from the 2005 album Face tot Face http://www.youtube.com/watch?v=_1_MydgRFZw&feature=related 

YOU RAISE ME UP

When I am down and oh my soul so weary
When troubles come and my heart burdened be
Then I am still and wait here in the silence
Until you come and sit awhile with me 

You raise me up so I can stand on mountains
You raise me up to walk on stormy seas
I am strong when I am on your shoulders
You raise me up… to more than I can be 

In zijn boek ‘De creatiespiraal – natuurlijke weg van wens naar werkelijkheid’ stelt Marinus Knoope dat onze wensen richtingaanwijzers zijn van de weg die voor ons is voortbestemd. Ieder levend wezen heeft een eigen bestemming en die bestemming uit zich in een innerlijk verlangen. Door zijn verlangens te verwezenlijken, levert elk organisme zijn bijdrage aan het voor hemzelf ondoorgrondelijk geheel. Wensen helpen ons om die kwaliteiten te ontwikkelen en die dingen te doen waartoe wij geroepen zijn. Net zoals een appelboom alle mogelijkheden in zich draagt om appels te produceren heeft iedereen die verlangens en mogelijkheden meegekregen waartoe hij/zij is voortbestemd.

Wat je doet maakt wel degelijk een verschil. De keuze is aan jou en eenieder van ons. Dat verschil ligt niet altijd in wereldschokkende dingen maar in het leven van alledag. Hier in onze wei lag het zaad voor ons grasveld te ontkiemen. Het gras groeit maar ook het onkruid vond zijn weg. Binnen de kortste tijd stond het een halve meter hoog en dreigde het gras te verstikken. De voorbije week zijn we dan ook bezig geweest alle onkruid manueel te plukken. Eén voor één. Best wel een heus karwei. Het resultaat weerspiegelt zich op bijgevoegde foto. Voor en na. Tijdens het onkruid plukken ging er heel wat door mijn hoofd. Ik vroeg me toch wel af welke spiegel het onkruid me voorhield. Het heeft me nog maar eens doen inzien dat wat we doen, waar onze aandacht en focus ligt wel degelijk een verschil maakt. Ook in de schijnbaar ‘kleine’ dingen van alledag. Je wensen zaaien en voeden. Daadkrachtig optreden tegen onkruid dat je dromen, je bestaan, je innerlijke rust bedreigt. Letterlijk en figuurlijk. Het vraagt moed en doorzetting. Maar het resultaat geeft echt wel voldoening!

Geniet van de zomer en haar hartverwarmende zonnegloed. Laat haar licht je dromen voeden. En haar energie je helpen om ze neer te poten.

Liefs
Griet

 Delfien (Fragment) © Griet Geeraert

Lieve mensen

Ik zit hier en geniet van de zon die mij verwarmt in elke vezel van mijn lijf. De zomer hangt al in de lucht: ik kan het ruiken. Ik hoor het aan het fluiten van de vogels en het geroezemoes van mensen op straat. Ik merk het aan de vele fietsers hier en de paarden met koetsen die op zondag gezapig langs ons huis ‘lameren’. De zon verricht wonderen en helpt ons naar buiten te komen, ons hart open te zetten en de vreugde om het leven te voelen.

We dromen al van de vakantie en een exotische bestemming. Ik heb het niet zo met de verre reizen, files en valiezen pakken. Ik moet mezelf altijd weer een beetje bijeen rapen om thuis weg te geraken. Toch voel ik me een reiziger in hart en nieren. Reizen doe ik in mijn hart en in mijn hoofd. Als ik boeken lees, muziek beluister of mij overgeef aan (onverwachte) ontmoetingen en ervaringen die me steeds weer later voelen hoe bijzonder en boeiend elk mensenleven toch weer is. Als we door de sleur heen kunnen kijken, is het leven van alledag een avontuur op zich vol kansen en uitdagingen.

Ik reis doorheen tijd en ruimte en leer de barrières van vormen en normen steeds beter te doorzien en te overstijgen. Er is het aardse hier en nu. En er is het spirituele. Er is het zichtbare en het onzichtbare dat zich onttrekt aan ons uiterlijk oog. Toch kan je beide werkelijkheden tegelijk waarnemen, elk op hun eigen manier. Als je maar open staat en leert ‘kijken’ met je ‘zesde zintuig’, je ‘intuïtie’ of hoe je het ook wil noemen. De zichtbare en onzichtbare wereld zijn altijd daar en onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wat een troost en rijkdom is het om beide werelden te kunnen verbinden. Om te reizen door open poorten in tijd en ruimte die de gangbare grenzen overschrijden. Het lijkt op het eerste zicht misschien vreemd, absurd en ongeloofwaardig. Toch doen we het allemaal zonder erbij stil te staan.

Wie kent het niet: een déjà-vu, een bepaalde sfeer, een liedje, een geur, een plek die je in een fractie van een seconde meenemen terug in de tijd. En dan komt daar die herinnering, haarscherp alsof het gisteren was. Ineens voel je jezelf terug worden wie je was toen – lang geleden en zo anders. In een fractie van een seconde reis je terug naar het verleden en ontmoet je ‘Vervlogen Tijden’ in het ‘Hier-en-Nu’. Hetzelfde gebeurt evengoed in de andere richting. We (dag)dromen over de toekomst, een ontmoeting, een gesprek, een job, een relatie/vriendschap, een huis, een kind… Door de toekomst te dromen halen we ze naar ons toe.

Reizen doorheen poorten van tijd en ruimte of doorheen dimensies (vb. dromen): we doen het allemaal. Hoe zou zijn om die vaardigheid bewuster te leren hanteren? Om af en toe een poort bewust te openen of te sluiten?

Enkele maanden geleden werd ik geconfronteerd met intens verdriet om het verlies van Delfien, mijn nooit geboren dochter (zie Delfiens orakel van april 2010 – Grond onder mijn voeten). Ik ‘begreep’ het niet. Ik had mij onbewust alweer een hele tijd verzet tegen het onbestemd gevoel dat mij onderuit haalde. Maar zoals dat meestal het geval is als we ons tegen een bepaald gevoel verzetten, maakte verzet het alleen maar erger. Het duurde een hele poos voor ik door had wat er speelde. Toen het zover was, kon ik alleen maar vaststellen dat het verdriet er was – ook al begreep ik het niet. Ik nam mij voor om er bewust ruimte aan te geven. Ik had wat dagen vrijaf. De kinderen waren uit logeren bij oma en opa en ik had even het rijk voor mij alleen om aandacht te geven aan dat wat leefde diep in mij.

Ik weet intussen dat ik mij op zo’n moment kan overgeven aan de verf en de penselen. Dan laat ik het geraas in mijn hoofd voor wat het is en vertrouw dat de impulsen in mij vanzelf een weg naar buiten vinden. Ik opende mijn hart en stemde mij af op Delfien. Ik liet komen wat kwam. De verf nam me mee ver weg doorheen poorten van tijd en ruimte van de zichtbare naar de onzichtbare wereld. Meeuwen scheerden heen en weer over een mistige zee als boodschappers tussen de werelden. Reizigers tussen hier en daar. Ik liet me meevoeren. Heen en weer. Steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw. En dan verscheen daar een impressie van Delfiens gelaat… gehuld in een prachtige bloemenregen… Als ik later aan de piano ging zitten, kwamen vanzelf klanken en woorden die de betekenis van de impressie verder ontsloten.

Helend schilderen en zingen – het is telkens weer een geschenk dat mij overkomt. Het resultaat is een helend schilderij en een helende mantra. Een troostende impressie die verdriet transformeert tot dankbaarheid en vreugde. Ik wou dit gewoon graag met jullie delen. Omdat de boodschap en de implicaties ervan mijn eigen ervaring en leefwereld ver overstijgen…

DELFIENS MANTRA

‘10.04.13 Griet Geeraert

Hoe zou het zijn om je met een open hart af te stemmen op je geliefden over de grenzen van tijd en ruimte heen? Je moet het vast eens proberen. Ergens op een fijne plek – op een ongestoord moment. Laat het geroezemoes in je hoofd verstommen. Adem diep in en uit. Verwacht niets. Stel je open, wees nieuwsgierig en verbaas je over dat wat komt… 

Als ik deze nieuwsbrief schrijf voel ik mij geborgen en gedragen. Verbonden ook. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is spiritualiteit niet alleen maar iets zweverigs wat je weg haalt van de aarde. Spiritualiteit kan juist helpen om je beter te verankeren met de aarde. Spirituele ervaringen halen mij weg uit het alledaagse. Tegelijk helpen ze me om meer bewust en aanwezig te zijn op de plek waar ik ben. Het leven te voelen dat door mij stroomt. De dingen te doen die gedaan moeten worden vanuit bezieling en met de voeten stevig op de grond.

Komende zomer blijf ik lekker dicht bij huis. De verbouwingen die op til staan, vragen om de nodige voorbereidingen. Een paar stevige hersens om het plaatje financieel en organisatorisch rond te krijgen, handen om uit de mouwen te steken en een hart dat zorgt voor de nodige motivatie op momenten dat het misschien wat moeilijker loopt.

Ik wens jullie allen van harte een boeiende zomer. Laat je raken en volg het Pad waarheen het jou ook roept. Volg jouw unieke be-Stem-ming. Laat je Wakker Kussen door mensen en plaatsen die je helpen Her-Inneren wie je bent en je meenemen langs ongekende stranden en adembenemende plekken. En vergeet vooral niet: reizen doe je in en met je hart!

Liefs
Griet

Het stem-mig stamcafé van 4 juni luidde de start van de zomerstop. In juli en augustus zijn er geen activiteiten gepland.
Afspraken voor therapie/coaching tijdens de zomervakantie beperken zich tot maandagavond en dinsdagavond (niet op vrijdag overdag).
De praktijk zal gesloten zijn van 19 juli t.e.m. 8 augustus en op 30 en 31 augustus.

 
Lady of the Lake © Griet Geeraert

Lieve mensen

Het zijn vreemde tijden waarin wij leven. De aarde beeft en bergen spuwen vuur. De regering valt en pedofilieschandalen komen vanuit het diepste donker in het daglicht. Hoe erg de feiten rond het misbruik van gewezen bisschop Vangheluwe ook zijn: er is op z’n minst iemand die zijn wandaden bekent en daardoor verantwoordelijkheid neemt. Dat is lang niet altijd zo (geweest).

Hoe kunnen we mensen aansporen om verantwoordelijkheid te dragen voor hun leven en hun daden? Eigenlijk is het best moeilijk om dat te doen in een maatschappij waar iedereen klaar staat om de schuldige te straffen en (levenslang) te veroordelen. En neen dit is geen pleidooi om alles toe te dekken met de mantel der liefde! Ik ben de eerste om te benadrukken dat misdaden met dergelijke impact op het leven van het slachtoffer absoluut niet ongemerkt voorbij kunnen gaan. Een dader moet geconfronteerd worden met de impact van zijn daden en op een passende wijze gestraft worden. Maar een straf mag geen ‘blinde woede’ of ‘blinde wraak’ zijn. Willen we nieuwe feiten voorkomen moeten we begrijpen hoe dergelijke dingen kunnen gebeuren en leren uit het verleden. Op z’n minst zou een straf moeten bijdragen aan het herstel en de wederopbouw van dat wat is vernield.
Uiteraard moet onze eerste zorg nu gaan naar de slachtoffers: dat zij goed worden opgevangen en gehoord. Het getuigt van ontzaglijk veel moed om het stilzwijgen te doorbreken en op te staan uit een verstikkend geheim dat het eigen leven dag na dag ondermijnt. Het doorbreken van het geheim is beslist geen sinecure en keert zich vaak tegen diegene die het stilzwijgen doorbreekt.
De recente gebeurtenissen raken velen en zorgen voor de nodige beroering. 1 getuigenis roept andere slachtoffers op om voor hun waarheid te gaan staan. Laat ons de nodige integriteit bewaken om gepast met deze complexe materie om te gaan. 

Volgens bepaalde spirituele strekkingen leven we momenteel in het Aquariustijdperk. Een tijd waarin we aangemoedigd worden om steeds meer verantwoordelijkheid over ons leven te nemen. Ieder heeft zijn verhaal en zijn verleden. En uiteraard zijn wij geworden wie we zijn vanuit de dingen die we hebben meegemaakt. Aandacht hebben voor onze kwetsuren is belangrijk. Door onze kwetsuren bewust te worden en te aanvaarden leren we respectvol met onszelf (en anderen) om te gaan. Maar evenzeer is het belangrijk om ons bewust te worden van onze unieke kwaliteiten en talenten. Vanop de plek waarop we staan worden we uitgedaagd verantwoordelijkheid te nemen over ons leven. We worden uitgedaagd de dader-slachtoffer spiraal te overstijgen zodat we ons leven in eigen handen kunnen nemen. Uiteraard vraagt dat de nodige tijd. En naar mijn gevoel is het niet iets waar je ooit mee ‘klaar’ bent maar is het een levenslange uitnodiging.

De expositie op de Educatieve Academie (EA) te Berchem is intussen afgelopen en de schilderijen zijn onderweg naar huis. Met uitzondering van een bijzonder exemplaar dat nu haar nieuwe thuis op EA heeft: The Lady of the Lake. Het is een portret van een heel aparte vrouw uit de mythische wereld van Avalon.

Lady of the Lake, de dame van het meer was hogepriesteres van Avalon. Ze werd opgeleid door Merlijn in de oude religie. Daar leerde ze controle krijgen over de elementen. Avalon is een magisch, ongerept eiland door mist omhuld. De ultieme proef om hogepriesteres te worden bestaat erin de mist te scheiden zodat Avalon zichtbaar wordt.
Wie met een oprecht hart zoekt naar zijn waarheid, bereid is zijn waarheid onder ogen te zien (bewust te worden) en daar verantwoordelijkheid voor te dragen zal de mist zien opklaren. Dan komt the Lady of the Lake uit Avalon te voorschijn. Ze brengt niet alleen bewustzijn maar overhandigt ook het zwaard Excalibur. Bewustzijn gaat hand in hand met het dragen van verantwoordelijkheid… ‘slachtoffer sta op’. Dit omvat 2 bewegingen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn:
1. Het slachtoffer erkennen en een plek geven (identificatie: je bent je verhaal)
2. Het slachtoffer overstijgen, er bovenuit stijgen door verantwoordelijkheid te dragen voor het nu (disidentificatie: je bent meer dan je verhaal – je verhaal herschrijven)

LADY OF THE LAKE

Lady of the Lake appearing out of the mists of Avalon
Show me the place of truth behind the wall of innocence
I need to see my truth
I kept to long the illusions of hope and to long I sold my soul
It’s time to live my life in truth and revelation

’08.08.20 Griet Geeraert

In mijn praktijk komen cliënten steeds weer met de vraag ‘ik wil niet geleefd worden’, ‘ik wil niet één of andere figurant aan de rand van mijn leven zijn’,‘ik wil het L-e-v-e-n’. Het is een roep naar eigen meesterschap in een wereld waar bestaande dogma’s en zekerheden steeds meer aan het wankelen gaan. Het is een roep naar een eigen verbinding met de Bron. De maatschappij vandaag heeft nood aan mensen die vanuit een diepe verbinding met zichzelf en het groter geheel krachtig in het leven staan. Die vanuit een goede verbinding met hun eigen bezieling, hun mogelijkheden én beperkingen hun plaats innemen en hun eigen unieke rol spelen. Dat veronderstelt een gezonde dosis zelfvertrouwen, assertiviteit en daadkracht. Iets waar veel cliënten nood aan hebben.
Maar eigen meesterschap behoeft meer dan alleen het mannelijke stuk van je droom realiseren, zelfvertrouwen, het ‘creëer je eigen leven volgens the secret’. Eigen meesterschap heeft evenzeer te maken met het vrouwelijke aspect: intuïtie, overgave, loslaten. Verbinding met het groter geheel. Acceptatie. Vertrouwen. Compassie.

Cliënten vragen ‘maak me sterker’. Moet ik dan tools en vaardigheden aanreiken zodat ze meer gewicht kunnen torsen, hun draagkracht vergroten, hun grenzen verleggen? Of moet ik er juist over waken dat ze milder worden voor zichzelf, accepteren dat ze niet perfect moeten zijn, grenzen trekken en zelfcompassie ontwikkelen? Om een gelukkig en vervuld leven te leiden hebben we beide aspecten nodig – het één kan niet zonder het ander.

Schenk me moed om die dingen te veranderen die ik kan veranderen
Schenk me sereniteit om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen
En wijsheid om het verschil te kennen

- Iers gezegde -

Cliënten vragen me: ‘help me van mijn vermoeidheid af’, ‘help me van mijn verdriet af’. Maar in zijn boek ‘De Ontknooping’ stelt Marinus Knoope: je moet niet van je emoties af. Je moet eraan! Onze emoties en ons lichaam vertellen ons hoe het met ons gaat en wat ons leven nodig heeft. Vermoeidheid laat je voelen dat het tijd is om te rusten. Verdriet laat je zien dat het tijd is om te rouwen zodat je los kan laten en verder kan gaan. Elke emotie – hoe vervelend ook – draagt in zich een kwaliteit. Als we het vervelend gevoel er helemaal laten zijn, het voluit ervaren kunnen we er zelfs van genieten en de achterliggende betekenis ontsluiten.

Aanwezig zijn bij alles wat het leven brengt. Jezelf en anderen dragen. Nieuw leven baren… Je moet niet écht fysiek vrouw en/of moeder te zijn om het allemaal te ervaren.

De aarde roept me om mijn dromen neer te zetten
Met mijn hoofd in de wolken en mijn voetjes op de grond
komt de droom tot leven in mijn schoot
‘Scheppingskracht’

 ’06.09.24 Griet Geeraert – Fragment uit ‘Scheppingskracht’

Ik wens jullie allen van harte een bijzondere moeder-dag. Een dag om eens goed te moederen: of het nu jezelf of anderen betreft. G-e-n-i-e-t!

Liefs
Griet

Foto © Bart Melis

Lieve mensen

Whaaah de lente! Eindelijk is ze daar. De eerste zonnestralen lonken me en de zachtere temperaturen roepen me naar buiten. Na maanden binnen zitten is het een verademing om in de tuin aan de slag te gaan ook al valt er af en toe een bui. Mijn vingers jeuken en het werk dat op stapel staat is niet min. Maar ik heb er zo naar uitgekeken. Bovendien is manlief Bart al aardig in de weer geweest en het resultaat mag er wezen. Met een uitgelaten gemoed en een stevige snoeischaar stort ik mij op de klimop. De wind streelt zacht langs mijn gezicht en ik adem de frisse, nieuwe lente. Aangekomen op onze nieuwe stek in Booischot voel ik eindelijk mijn voeten in de aarde en grond onder mijn voeten. Letterlijk en figuurlijk. Alsof ik nu pas écht stilletjes aankom hier. De voorbije maanden hebben veel van mij gevergd: het was zoveel binnen zitten, zoveel autoritten van lang woon-werk-schoolverkeer. Maanden van zoeken naar nieuwe verbindingen en op zoveel vlakken opnieuw beginnen. Of het nu te maken heeft met het dagelijks brood van bij de bakker of vlees bij de slager, een snoeibeurt bij de kapper of een consultatie bij de huisarts: niets is nog vertrouwd. Het is een beetje alles opnieuw ontdekken…

Aankomen en opnieuw verbinden vraagt tijd. Door alle drukte en de winterse kou heb ik daar weinig ruimte voor gehad. Het lijkt wel of ik de voorbije maanden wat in het luchtledige heb gezweefd. In een huis op een eiland zonder verbinding. Op een onbestemde plek tussen oud en nieuw, verleden en toekomst. Maar naarmate er meer tijd, energie en aandacht is om in en vooral ook rond het huis bezig te zijn, komt er meer verbinding. Meer bezieling ook. Aandacht en focus brengt vanzelf verbinding teweeg. Een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje van de buren maakt me nieuwsgierig en geeft een welkom gevoel. Fietsen langs de velden in de vrije natuur helpt me te verankeren met de grond waarop ik leef. De meeuwen die me zo vertrouwd waren in Mechelen, blijken ook hier te zijn. In grote zwermen cirkelen ze om het huis en hun geschreeuw klinkt me als muziek in de oren. De vele nieuwe cliënten die stilaan hun weg naar Delfien vinden, geven me vertrouwen in mijn nieuwe weg die zich stap voor stap ontvouwt. En tijdens een moment van rust besef ik ineens glashelder dat ik nu het werk doe waarvan ik als 17-jarige droomde. Het heeft langer geduurd dan gedacht en de weg ernaartoe liep anders dan verwacht. Maar het is fijn om stil te staan bij het idee dat ik écht wel aangekomen ben op een ooit gedroomde bestemming. Het was me eigenlijk ontgaan. Tijd dus om even te gaan zitten en dankbaar te genieten.

Intussen ligt de tuin erbij als een heus patattenveld: vol putten en bulten. We zijn druk in de weer om de aarde te bewerken en haar klaar te maken voor een nieuwe start. Bomen vellen, struiken snoeien, het land omploegen, putten delven en bulten slechten. Daarna gras zaaien en opnieuw aanplanten. Het leven kan toch mooi zijn in zijn eenvoud. De stress om vooruit te komen en af en toe gefrustreerd zijn hoort er ook bij. Als we daarna genieten van het resultaat met een kop koffie kunnen we er zelfs om lachen. Jaja… laat de lente maar komen! De Keltische vrouwen (Celtic Woman) zingen haar naar ons toe A New Journey – Intro and The Sky & The Dawn & The Sun. Luister en kijk naar dit prachtig spektakel op http://www.youtube.com/watch?v=lQN9gr-Hb_Q
Het is opvallend hoe de boodschap van de nieuwe lente samenhangt met ons Paasverhaal. Het is Goede Vrijdag als ik deze nieuwsbrief schrijf. We staan voor een weekend vol uitersten en symboliek dat ons herinnert aan de essentie van het Leven. Het is een oproep om stil te staan bij het mysterie van lijden, dood en opnieuw geboren worden.

Open your eyes with me
See paradise within me
Awake and arise with me
…
I bring you the morning, I bring you the sun
I open the night and I open the stars
I give light to the world, I give sight to your eyes 
Celtic Woman

Het Paasverhaal en de nieuwe lente speelt een rol in het leven van elk van ons. Niemand is vrij van pijn en lijden. En evenzo kent elk van ons momenten van genade en nieuwe hoop. Hoe zit in ons leven? Wat zijn we kwijt geraakt of verloren? Of misschien moeten we wel een beetje sterven aan vastgeroeste patronen en oordelen bijvoorbeeld of aan oude wonden die ons zicht vertroebelen. Zodat we weer onbevangen en open in het leven kunnen staan. Deze tijd is een oproep om nieuwe krachten aan te boren en het beste in onszelf naar boven te halen. In de vastenbrochure lees ik 

Zand erover
Vergeven is weten dat de herinnering geen pijn meer doet

Terwijl ik de tekst lees merk ik hoe mijn hart samenkrimpt, mijn keel pijn doet en tranen achter mijn ogen dringen om naar buiten te komen. Mijn God… zeg me dat het niet waar is. Ik wil het niet meer voelen. Oude pijn en oud verdriet. De herinnering die wel weer pijn doet. Steeds opnieuw. Hoe moet het dan met het vergeven? Gelukkig komt het verdriet in vlagen en zijn er ook al periodes dat de herinnering geen pijn meer doet. Ik wil niet boos en verbitterd zijn. Maar ik merk dat ik het met momenten écht wel ben. En laat me dan mij terugtrekken, alleen zijn, geborgen bij mezelf. Laat me dan mij terugtrekken in een grot of op een berg en verbinding zoeken met dat wat groter is dan mij. Met dat wat mij altijd draagt. Laat mij dan een beetje doodgaan en opnieuw geboren worden met nieuwe kracht en hoop. Als ik niet wegloop maar juist aanwezig blijf bij mijn verdriet kunnen tranen stromen en kan ik thuiskomen bij mezelf. Ik voel de aandrang om te schrijven, neem pen en papier en volg de impuls die zich van binnenuit kenbaar maakt. In horten en stoten…

My dear daughter

For me it ’s obvious you ’re here – near by
I can ’t imagine life without you anymore
You are in every step I take
and in all things I do by Heart
And though I never held you in my arms
I miss you so much

I miss you even more
than my mind can understand
I can just feel it in the grief
that overcomes me
from time to time
and that softly whispers your name

It’s hard to see that no-one sees
this unseen grief inside
and for most people even your own family
it ‘s like you never ever existed anyway
You are just a mistake by nature
having it’s way

As I sit here and weep
my heart is finding some comfort
‘cause finally you are seen
It is in my tears that I know
you really lived inside me
and touched my soul

My dear daughter
without being born or having a form
you teach me about something larger than life
You teach me about eternal love
that lies far beneath as what we usually define
as life and death

You are not born nor do you have a grave
but I will make you
the most beautiful painting
I ever made
not to prove but just to witness
your presence IS

‘10.04.02 Griet Geeraert

De workshop tranen in mijn buik is intussen geannuleerd wegens te weinig inschrijvingen. Dat geeft tijd en ruimte om stil te staan bij mijn eigen tranen. Tranen die ik koester dicht bij mijn hart en die me helpen om los te laten opdat ik verder kan. Wetende dat er meer is tussen hemel en aarde dan wij kunnen vermoeden. Dit is waar het Paasverhaal vandaag mijn leven aanraakt. Als ik na het schrijven van dit gedicht naar de living ga, vang ik nog net een blik op van de slotscene van de film ‘Gladiator’. Ik zie hoe een zwarte gladiator met zijn handen popjes begraaft in het mulle zand. Nu hij vrij is na een strijd waarbij zijn beste vriend het leven liet, ademt hij diep in en uit. Hij richt zijn hoofd glimlachend naar de hemel en spreekt zijn pas gestorven vriend hoopvol en vol vertrouwen toe

I will see you again. But not yet. Not yet…

Als we een dierbaar iemand verliezen gaat het leven verder. Dat is tragisch en hoopvol tegelijk. Te wéten dat er een blijvende connectie is en dat we elkaar ooit weerzien geeft moed en vertrouwen om door te gaan. En ik neem me voor om véél beter te leren luisteren naar die geest die eeuwig verder leeft, die mij bezielt en inspireert. Als Delfien mij iets leert dan is het dat wel. Daar kan ik ondanks de pijn om het verlies intens dankbaar om zijn.

Ik wens jullie van harte fijne en transformerende paasdagen!

Liefs
Griet